Μια ενδιαφέρουσα εκπομπή του Al Jazeera για την Ελληνική Αντίσταση.

Συνδέονται μεταξύ τους με μια οδυνηρή ιστορία, η Ελλάδα και η Γερμανία, τώρα είναι εγκλωβισμένες σε μια νέα σύγκρουση που έχει αναζωπυρώσει παλιά φαντάσματα.
     Η Ελλάδα είναι ο πολιτισμός της Ευρώπης και η ίδια η ιδέα της δημοκρατίας. Σήμερα, όμως, η χώρα βρίσκεται σε κρίση. Μια κρίση που μπορεί να καταστρέψει και το όνειρο της ενωμένης Ευρώπης. Ένα όνειρο που γεννήθηκε από τον εφιάλτη του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, ένα όνειρο που έχει ενώσει δύο διαφορετικά έθνη κάτω από ένα νόμισμα, που έχει γίνει μια τραγωδία.
     Δέκα χρόνια μετά την ένταξη στην ευρωζώνη, η ελληνική οικονομία έχει καταρρεύσει, το βιοτικό επίπεδο έχει πέσει κατακόρυφα, εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι άνεργοι και χιλιάδες άλλοι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα για να βρουν ένα νέο μέλλον.
     Πολλοί Έλληνες κατηγορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδίως στη Γερμανία, για την κρίση. Σήμερα, σχεδόν 70 χρόνια μετά την στρατιωτική ήττα της στον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία είναι η ισχυρότερη οικονομική δύναμη στην Ευρώπη και η πολιτική ηγεσία της κρατά το μέλλον της Ελλάδας στα χέρια της.
      Ο ανταποκριτής του, Al Jazeera, Barnaby Phillips, ταξιδεύει στην Ελλάδα για να ανακαλύψει γιατί οι δύο αυτές χώρες, δεμένες με την ιστορία και τον πολιτισμό, τώρα είναι εγκλωβισμένες σε μια σύγκρουση. Γιατί έχουν το ευρωπαϊκό όραμα, με σκοπό να επουλωθούν οι πληγές του παρελθόντος, τους έφερε πίσω αντί  για μπρος; Ποιος φταίει – για τους Έλληνες, η Ε.Ε ή ο παλιός εχθρός, η  Γερμανία;

Η άποψη του ανταποκριτή  Barnaby Phillips::: Φαντάσματα του παρελθόντος

Όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 2006, διάβασα ένα συναρπαστικό βιβλίο για τη ναζιστική κατοχή του 1941 – 1944. Τίτλος του «Ο Χίτλερ στην  Ελλάδα» του ιστορικού  Mark Mazower. Με βοήθησε να καταλάβω το ιστορικό πλαίσιο για την χώρα που τώρα καλύπτω. Το 1940 ήταν πικρά χρόνια για την Ελλάδα. Υπήρξαν σφαγές και πείνα, και οι Ναζί κατακτητές ήταν βάναυσοι. Η ελληνική αντίσταση ήταν ηρωική, αν και διαιρέθηκε θανάσιμα. Τη Ναζιστική κατοχή ακολούθησε ο εμφύλιος πόλεμος που διήρκεσε από το 1946 έως 1949.

Ο Barnaby Phillips εξετάζει το ιστορικό πλαίσιο στις ελληνο-γερμανικές σχέσεις [Al Jazeera]

Το 2006 στην Ελλάδα ένιωσα πολύ διαφορετικά, προφανώς η Ελλάδα ευημερούσε και είχε αυτοπεποίθηση, βασισμένη στη δόξα των πρόσφατων επιτυχών Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας και οι Έλληνες ήταν σε θέση να κοιτάξουν το παρελθόν με κάποια αποστασιοποίηση. Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν το 2010, όταν στο ελληνικό χρέος ξέσπασε η κρίση. Δεδομένου ότι η κατάσταση επιδεινώθηκε, παρατήρησα ότι οι άνθρωποι στην Αθήνα, άρχισαν να μιλάνε για το παρελθόν με περισσότερο πάθος. Θεώρησαν τη σημασία του όλο και περισσότερο. Ήταν σαν να είχαν αναζωπυρωθεί παλιά φαντάσματα. Μερικοί Έλληνες άρχισαν να κάνουν παραλληλισμούς ανάμεσα στο παρόν και τη δεκαετία του 1940. Για άλλη μια φορά, αισθάνθηκαν καταπίεση από τη Γερμανία, και, για μια ακόμη φορά, είδαν την πικρή διαφορά μεταξύ των αναδυόμενων δεξιών και αριστερών, μέσα στην ίδια την κοινωνία τους. Ήμουν γοητευμένος, αλλά λυπημένος, από αυτή τη διαδικασία, και αποφάσισα να κάνω μια ταινία γι’ αυτό. Ήξερα ότι βρισκόμουν σε μια ευαίσθητη περιοχή, και ότι θα ήταν εύκολο να προβώ σε υπερβολή και καρικατούρα. Έτσι, επιτρέψτε μου να πω μερικά πράγματα αμέσως. Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα ολισθαίνει προς τη δικτατορία. Πιστεύω ότι είναι ισχυρή και ειλικρινής η δημοκρατία της, μάλιστα πάρα πολύ ισχυρή. Και πιστεύω επίσης ότι κάθε προσπάθεια για να σχεδιαστεί μια ηθική ισοδυναμία μεταξύ της ναζιστικής κατοχής της Ευρώπης τη δεκαετία του 1940 και την τρέχουσα οικονομική κυριαρχία της Γερμανίας είναι παράλογη.

Christian: «Η κρίση είναι πάντα μια ευκαιρία»:

 

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια μεγάλη ειρωνεία για τις τρέχουσες εντάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ένωση γεννήθηκε από την καταστροφή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και ήταν μια προσπάθεια για να διασφαλίσει αυτό που μόλις είχε συμβεί, να μη συμβεί ξανά. Σήμερα, όμως, το νόμισμα του ευρώ, το υποτιθέμενο κόσμημα στο στέμμα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, φαίνεται να έχει επηρεάσει το αντίθετο με ό,τι είχε προβλεφθεί. Οι εντάσεις αυξάνονται μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης στις φτωχότερες νότιες περιοχές της ηπείρου και το πλουσιότερο Βορρά. Και στην περίπτωση της Ελλάδας, οι αυστηρές προϋποθέσεις που επιβάλλονται από τη Γερμανία οδηγούν σε άμεση αναβίωση της δυσαρέσκειας που είναι αισθητές για δεκαετίες. Στην ταινία, έχω εξετάσει την ελληνική στάση απέναντι στη Γερμανία, και τη γερμανική στάση απέναντι στην Ελλάδα. Ταξιδεύω σε δύο χώρες, και προσπαθώ να αξιοποιήσω κάποιους χαρακτήρες που εμπλέκονται στην ελληνική τραγωδία. Στο τέλος, τα συμπεράσματα μου είναι τόσο αισιόδοξα όσο και απαισιόδοξα. Αισιόδοξα, με την έννοια ότι και στις δύο χώρες η στάση τους απέναντι στην κρίση είναι πιο λεπτή και στοχαστική από ό,τι εμείς οι δημοσιογράφοι συχνά την εμφανίζουμε στην καθημερινή ειδησεογραφική κάλυψη μας. Οι Έλληνες, τελικά, κατηγορούν τον εαυτό τους για το χάος στο οποίο βρίσκονται, ακόμα αγανακτούν με τους ξένους που επιβάλλουν λανθασμένα ή αντιπαραγωγικά μέτρα για τη χώρα τους. Εν τω μεταξύ, στο Βερολίνο, ανακάλυψα ότι οι περισσότεροι Γερμανοί βλέπουν με πολύ μεγάλη συμπάθεια τα δεινά των απλών Ελλήνων από ό,τι είχα φανταστεί. Αλλά είμαι απαισιόδοξος, επίσης, υπό την έννοια ότι η ελληνική κρίση δεν έχει τελειώσει ακόμη την πορεία της. Ακόμη και κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, θα υπάρξουν δύσκολα χρόνια. Μέχρι το τέλος του 2014, που το ελληνικό ΑΕΠ θα έχει συρρικνωθεί κατά το ένα τέταρτο από το προ της κρίσης επίπεδο. Για τους Έλληνες, αυτό είναι μια κατάθλιψη, όχι ύφεση. Και υπό αυτή την έννοια, η ταινία μου δεν έχει ξεκαθαρισμένο συμπέρασμα. Υπάρχει ένας χαρακτήρας στην ταινία μας, που ονομάζεται Ευάγγελος. Έχει φύγει από την Ελλάδα, επειδή δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας, μόλις έφτασε στη Γερμανία με την οικογένειά του, σχεδόν αδέκαρος, με τη ιδέα να ξαναφτιάξει τη ζωή του. Όταν τον ρωτάω αν νομίζει ότι θα ζήσει ποτέ ξανά στην Ελλάδα, αυτός κλαίει, και λέει ότι δεν το πιστεύει… Αυτά είναι τα λόγια του Ευάγγελου. Δεν ξέρω τι θα συμβεί στην Ελλάδα στο προσεχές μέλλον. Το μόνο που ξέρω είναι ότι η ευτυχισμένη και αισιόδοξη χώρα μεταφέρει στην πλάτη της το 2006 και αυτό φαίνεται τώρα σαν μια μακρινή αυταπάτη.


Σημείωση: κείμενο σε ελεύθερη μετάφραση από την αγγλική
:

Η εκπομπή του  ανταποκριτή του Al Jazeera προβλήθηκε την Πέμπτη 22 Νοεμβρίου. Ωστόσο θα ξαναπροβληθεί τις εξής ώρες GMT την Πέμπτη: 2000, την Παρασκευή: 1200, το Σάββατο: 0100, την Κυριακή: 0600, τη Δευτέρα: 2000, την Τρίτη: 1200, την Τετάρτη: 0100 και τέλος την Πέμπτη: 0600

Πηγή: http://www.aljazeera.com/Ημερομηνία23 Νοέμβρη του 2012 /17:32

About mkskoulios

Editor, researcher, writer
This entry was posted in Αναδημοσιεύσεις, Πρόλογος. Bookmark the permalink.