Ο Αλάζαρος…

Κάσος, Άνοιξη 2013 με το φακό του Μηνά Η. Περσελή

Κάσος: Άνοιξη 2013 με το φακό του Μηνά Η. Περσελή

Γράφει ο Μιχάλης Κ.  Σκουλιός

Σήμερα, Σάββατο, είναι της Ανάστασης του Λαζάρου. Αύριο Κυριακή των Βαΐων. Τη Δευτέρα ξεκινάει η Μεγαλοβδομάδα. Οι μέρες τούτες στο νησί μας, είναι μέρες που συγκινούν όλους μας. Εκτός από τους «Αλάζαρους», τα νηστίσιμα ψωμάκια, που απεικόνιζαν ανθρωπάκια με το καρύδι στη θέση της κεφαλής, θυμήθηκα και τα παιδιά της εποχής μου με τα κάλαντα του «Αλάζαρου», που περίμεναν με ανυπομονησία, να τα ψάλλουν στα σπίτια του χωριού, με τροχαϊκό ρυθμό, μαζεύοντας αυγά που ήταν χρήσιμα για την κατασκευή των κουλουριών της Λαμπρής, κυρίως τους «κουκνούκους»…

Κάτω εις την Βηθανία / κλαίου(ν) Μάρθα και Μαρία.

Λάζαρο τον α(δ)ερφό τους / τον καλό τον ποθητό τους.

Πε(ς) μας Λάζαρε τι εί(δ)ες / εις τον Άδη απού πή(γ)ες;…

Εί(δ)α φόβους, εί(δ)α τρόμους / εί(δ)α βάσανα τσαι πόνους.

(Δ)ότσε μου λίγο νεράτσι / να ξεπλύνω το φαρμάτσι.

Της καρδιά μου, τω(ν) χειλέω(ν) / μη με ενοχλείτε πλέο(ν).

Τα παιδιά τέλειωναν τα κάλαντα με την παρακάτω προτροπή προς την κερά του σπιτιού:

Αλάζαρε, Αλάζαρε

(Δ)ότσε μας την αυγούλα μας

Να πάμε στη βουλιά μας…

Είναι εντυπωσιακό πως ο λαός μας αφηγείται με στίχους τη δραματική ανάσταση του Λαζαρικού θαύματος, και την έχει συνθέσει με απλά λόγια, αβίαστα, με λαϊκή γλώσσα και οκτασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους, που συνθέτουν παραστατικά το «δρώμενο».

Στην Αθήνα, στη γειτονιά μου, σήμερα το πρωί, στο δρόμο μου συνάντησα κάτι παιδιά. Ήταν προσκοπάκια. Τα παιδιά κρατούσαν στα χέρια τους καλαθάκια. Δεν έψαλλαν τον Αλάζαρο… Προφανώς, προσπαθούσαν να μαζέψουν κάποια πράγματα για τους αστέγους…

Αχ αυτή η Άνοιξη!… Φέτος…

Καθώς περνούσα κάτω από τις ανθισμένες νεραντζιές, ο νους μου πήγε στο ποίημα του φίλου μου του Μίμη Χριστοφιλάκη. Το δημοσίευσε στο Facebook στις 26-4-2013. Σας το μεταφέρω για να σας ταξιδέψω και σε έναν άλλο κόσμο:

Ακόμη μία

Ακόμη μια Άνοιξη…

Πως αλλιώς!

Οι νεραντζιές φοβερές ερωμένες.

Εποχή των δρόμων.

Νεραντζούλα φουντωτή

στο μπετόν της ζωής.

Ελπίδα, ευωδία.

Νεραντζούλα φουντωτή

βάλσαμο τ ‘ανθάκια σου

στην αστική μελαγχολία.

♦ Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του site διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη.

About mkskoulios

Editor, researcher, writer
This entry was posted in Ιστορικά - Λαογραφικά Θέματα, Πρόλογος. Bookmark the permalink.