Τα γκανιάν της Καρπάθου

TουΜανώληΔημελλά

PICT0003Το καλοκαίρι χορταίνεις με ένα ψέμα, λίγο καρπούζι και μια γουλιά δροσερό νερό.

Έτσι και στα Αιγαιοπελαγίτικα νησιά, εκεί που χορεύουν οι σκληρές σκιές, πάνω στις πέτρες, ούτε που περνούν  από το μυαλό αμαρτίες και παράδεισοι, ενώ μοιάζουν με αγιασμένα περιβόλια, αυτά τα πετάμενα βότσαλα.

Η Κάρπαθος είναι από τις πιο καλά κρυμένες πέτρες, η μακρινή απόσταση, το παράτερο τσιμέντο και εκείνη η κρυφή συνήθεια, που θέλει να ντρεπόμαστε και να κρατάμε λίγο πίσω, τα δικά μας πρότυπα, μπροστά στα ξενικά, κάνουν το νησί, μοιάζει με λύρα που ανασαίνει, να προσπερνιέται στα τυφλά, από όλους τους άσκοπους και βιαστικούς, ηλιακούς ραβδοσκόπους.

Πηγάδια, Μενετές, Αρκάσα, Πυλές, Όθος, Βωλάδα, Απέρι, Μεσοχώρι, Σπόα, και πιο βόρεια Όλυμπος και Διαφάνι. 

P1277446Πολλά, διαφορετικά χωριά, το κάθε ένα ανταγωνίζεται, με πάθος, το άλλο, σα σεμνότυφες κοπέλες, που δείχνουν λίγο τον αστράγαλο, ίσως κάτι παραπάνω, και περιμένουν το προκομένο εραστή, να φέρει μονόπετρα και όρκους, αιώνιας πίστης, ατέλειωτης αγάπης.

Κάθε ιδιοτροπία, κάθε παραξενιά, έχει δικό της μονοπάτι, πάνω στο νησί. Από τις τέσσερις αρχαίες πόλεις, στα άγνωστα υπόγεια, ακούρσευτα σπήλαια και από εκεί στις ατέλειωτες αμμουδιές.

Ένας παράξενος ανταγωνισμός, τη μια, είναι ο ταξιδευτής, που αφήνει το δικό του χνάρι πάνω στο νησί και την άλλη εκείνο, γράφει, ανεξίτηλα, μέσα στη ψυχή του, όλες τις μοναδικές στιγμές τους.

Τα σίγουρα, “τα γκανιάν της Καρπάθου”, δεν είναι άλλα από τις γιορτές.

Τα πανηγύρια του νησιού λειτουργούν σαν κάθαρση, στο θέατρο της εντελώς παράλογης ζωής μας.

Δεν είναι οι Θρησκευτικές λειτουργίες και οι Αγιασμένοι άρτοι, που ξορκίζουν το κακό, μα η αιώνια συνεύρεση, του παλιού με το καινούριο, η επανάληψη της αγκαλιάς και του φιλιού, μέσα στο αυτοσχέδιο τραγούδι, τη μαντινάδα, που κάνει τις ψυχές να βγάζουν κάθε περιττή μνήμη, μέσα στα αναπάντεχα, σκορπισμένα δάκρυα τους.

Σε τέτοιους, μικρούς τόπους, οι ξένοι, οι αμύητοι, γνωρίζουν πρώτα με τα μάτια κι έπειτα γεύονται με τη γλώσσα, τα αιώνια ακίνητα μυστικά, εκείνα που μισολένε σαν τα παράνομα, καψερά πάθη, οι μαυρισμένοι ψαράδες, πάνω στο μπάλωμα σκισμένων διχτυών, από μικρές γοργόνες.

Πηγή>verena.gr:30/07/2013-14:22

About mkskoulios

Editor, researcher, writer
This entry was posted in Αναδημοσιεύσεις, Πρόλογος. Bookmark the permalink.