Michel Cassir ένας γάλλος επιστήμων και ποιητής που εμπνέεται από την Κάσο

O Michel Cassir

O Michel Cassir

Ένας από τους πολλούς γάλλους που επισκέπτονται τα τελευταία χρόνια το νησί μας είναι και ο Μισέλ Κασίρ. Ο Κασίρ είναι οικογενειακός φίλος του συμπατριώτη μας που διαμένει μόνιμα στη Γαλλία του αρχιτέκτονα Νίκου Μαστρανδρέα. Φέτος το καλοκαίρι έτυχε να περάσει με τη γυναίκα του Κλώντια λίγες μέρες στο νησί μας. Ο Μισέλ Κασίρ αν και κατάγεται από το Λίβανο γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια όπου μεγάλωσε αλλά έζησε και στο Πορτ Σάιτ κάμποσα χρόνια μέχρι το ’56. Εκτός από τα γαλλικά και τα αραβικά μιλά και λίγα ελληνικά. Η διαμονή του στην Κάσο ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη καθώς του δόθηκε η ευκαιρία να επικοινωνήσει με πολλούς Αιγυπτιώτες Κάσιους που είναι και γλωσσομαθείς. Μάλιστα κάθε πρωί πήγαινε στο μαγαζί του Κώστα και της Γαβριέλας, και βλέποντας τις ομορφιές του νησιού μας εμπνεόταν τα ποιήματά του.

Ο Νίκος Μαστρανδρέας θερμός αναγνώστης της νέας «Φωνής της Κάσου», μάς έστειλε δύο από τα ποιήματά του στα γαλλικά που αφορούν την Κάσο. Με τη βοήθεια της καλής μας συνεργάτιδας, της Μάρως Σωτηροπούλου-Φιλίππου, σάς τα παρουσιάζουμε σε ελεύθερη μετάφραση στα ελληνικά.

Ο Mισέλ Κασίρ είναι επιστήμων, ποιητής, διευθυντής της ποιητικής συλλογής «Levée d’ Ancre»  «Βίρα την  Άγκυρα» στις εκδόσεις  Harmottan.

Ο Μισέλ Κασίρ τοποθετεί την ποίηση στο επίκεντρο ακριβώς του μυστηρίου και της ανθρώπινης αναζήτησης. Από το εσώτερο γιορτάσι ως την περιπέτεια των λέξεων που προσπαθούν να αποκαλύψουν μια σημασία πιο δυνατή από τη δυαδικότητα πραγματικού- φανταστικού. Η ποίηση δικαιώνει την πληγωμένη ζωή. Οικειοποιείται την ευδαιμονία στον αγώνα.
F_2be14b30134ca59929a620ad77a820835115240dd9663_103_150Ένα από τα βιβλία του με τίτλο «Beyrouth, clair de ruine» περιέχει ποιήματα του Michel Cassir Houda Kassatly και φωτογραφίες της πόλης της Βηρυτού και τις τελευταίες στιγμές της ιστορίας της αρχιτεκτονικής.

                                      

 

 

Ο ποιητικός λόγος του Michel Cassir

Ήθελα να δω την άκρη του νησιού
να δω το άμορφο το πρόσωπό του
πρόσωπο θεριού της θάλασσας.
Να κάνω κτήμα μου την ανάσα του
να εξερευνήσω τέλος τη ραχοκοκαλιά του
ως την ανυπαρξία.
 
Ήθελα αυτή τη γεύση τη νησιώτικη
που απλώνεται ως μέσα στης θάλασσας το βάραθρο
αυτή του δειλινού τη γεύση
ως των ψαριών τη νάρκωση.
 
Ήθελα αυτή την προσφορά του περιδινούμενου μύρου
που τους κρουνούς του καθοσιώνει ο άνεμος ο κακόβουλος.
 
Να είναι το νησί οι σπηλιές του
να είναι οι μαβιές του οι φλέβες
λουλούδια που γίνονται σκέψεις με τη διαβρωτική καμπύλη.
Μια ορυκτή παραφροσύνη
που πληγώνοντας το χέρι του Σίσυφου
το σώζει και το μυρώνει με τεμπελιά.
 
Να βλέπεις το βότσαλο που το έσωσε από τον κατακλυσμό ένα χταπόδι
κι αυτό μη ξέροντας τι να το κάνει
το ενσωματώνει στο σκοτάδι
σειρήνα πληγωμένη.
 
———— ———
 
 
Η κεντρική πλατεία εξαφανίζεται αφού κάνει τους γύρους της.
Οι χορευτές δημιουργούν την ελικοειδή γραμμή που απογειώνεται
σαν το μάτι του κυκλώνα και την ειρήνη που θα απλωνόταν έπειτα
αν τα βότσαλα ξανάβρισκαν τη σκιά.
Στυφή ανάμνηση των κατακλυσμιαίων βροχών
η γη δεν μεθάει πια με αυτό το νερό.
Ο ήλιος όμως γδέρνει το αυλάκι το στεγνό
και αφήνει τη δροσιά να ξεχειλίσει.
Ο άνθρωπος επιβιώνει καμιά φορά και μετά την τρέλα του.
Αλλά και μετά την πίκρα.
Αυτός ο καφές της αυγής στο χείλος των πλατωμάτων.
Απαγορευμένη μετάλλαξη εκεί που ευδοκιμεί η γήινη ρωγμή.
Η πλατεία δεν είναι παρά ένα σημείο συνάντησης
μέσα στην άγονη μοναξιά.
 Όπως η βουνίσια πλαγιά που ενδίδει στην ηγεμονία των ζαρκαδιών
μέχρι που πιστεύεις ότι καταναλώνουν τη δική τους πηγή.
Το δέντρο της ζωής είναι όλο και πιο σπάνιο.
Σκιρτά μόλις το νησί κατευνάσει τους φόβους του.

♦ Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του site διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη.

 

About mkskoulios

Editor, researcher, writer
This entry was posted in Διαλογισμοί-Γνώμες-Απόψεις, Πρόλογος, Σύντομες Ειδήσεις. Bookmark the permalink.