Ευρωψηφοδέλτια

Γράφει ο Γιώργος Βαξεβανίδης

Γ  ΒαξΑπό πολλές πλευρές διατυπώνεται η πρόβλεψη ότι οι επερχόμενες ευρωεκλογές θα προκαλέσουν στην Ευρώπη κοσμογονικές αλλαγές. Η ύφεση, που πλήττει τις περισσότερες χώρες και ιδιαίτερα εκείνες του νότου, με τα επακόλουθά της, έχουν δημιουργήσει σοβαρές επιφυλάξεις ως προς τις δυνατότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, που αυτή η ύφεση προκάλεσε.

Αυτό εκφράζεται με τον όρο «ευρωσκεπτικισμός».

Ταυτόχρονα όμως εκφράζονται και ανησυχίες για το πού μπορεί να οδηγήσει ο ευρωσκεπτικισμός στις προσεχείς εκλογές.

Οι μαζικές λαϊκές διαδηλώσεις -εναντίον της πολιτικής που υποχρεούται κάθε χώρα να εφαρμόσει- αποτελούν ένδειξη και οπωσδήποτε θα βρουν έκφραση στις ευρωπαϊκές κάλπες.

Οι δημοσκοπήσεις σε διάφορες χώρες, αλλά και τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις, δείχνουν ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια στρέφει σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων προς τα άκρα και ιδιαίτερα προς εκείνα ακροδεξιών ή και  φασιστικών αποχρώσεων.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που προβλέπουν ότι θα υπάρξει σοβαρή ανακατανομή δυνάμεων στο νέο ευρωκοινοβούλιο. Αλλά δεν μπορούν να προδικάσουν αν αυτό θα αποβεί επωφελές για την Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Από όσα εν συντομία επισημάναμε, καταφαίνεται η κρισιμότητα των ευρωεκλογών. Και αυτή νομίζω ότι επιβάλλει την ύπαρξη σοβαρής εκπροσώπησης της χώρας μας στους χώρους λήψης αποφάσεων, που οπωσδήποτε θα επηρεάσουν και την δική μας πορεία.

Αυτό θα ήταν δυνατό να επιτευχθεί στην περίπτωση που τα κόμματα θα προέβαιναν σε αυστηρή αξιολογική επιλογή των προσώπων με το παλιό σύστημα.

Η αλλαγή του συστήματος, με την εκλογή των υποψηφίων από το λαό και μάλιστα με ενιαία εκλογική περιφέρεια ολόκληρη την χώρα, νομίζω ότι δεν εγγυάται την προσδοκώμενη σοβαρή εκπροσώπηση.

Θα ήταν ίσως ιδανική εάν ο λαός -στον οποίο «φόρτωσαν» την ευθύνη- ήταν επαρκώς ενημερωμένος για τα προσόντα των υποψηφίων και εάν γνώριζε την πληρότητα γνώσης των ευρωπαϊκών θεμάτων από αυτούς.

Δυστυχώς δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Οι επιλογές δεν έγιναν με αυτό το κριτήριο, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους.

Οι λίγοι, που πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις, επισκιάζονται από πρόσωπα που διακρίνονται σε άλλους άσχετους τομείς.

Στις επιλογές των κομμάτων πρυτάνευσε και πάλι η ψηφοθηρία. Και μια καινοφανής λέξη μπήκε στην καθημερινότητά μας. Η «αναγνωρισιμότητα». Και οι εκλογές για την ευρωβουλή πήραν παράλληλα δημοψηφισματικό χαρακτήρα.

Τα κόμματα, στην προσπάθειά τους να προσελκύσουν εκλογική πελατεία, επέλεξαν:

-Πρόσωπα προβεβλημένα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, με αυτό και μόνο το προσόν.

-Παρουσιαστές και δημοσιογράφους, στελέχη των διαφόρων καναλιών.

– Άτομα που αναδείχθηκαν στα γήπεδα.

-Ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου.

-Γνωστούς συνδικαλιστές.

Κάποια μάλιστα από τα πρόσωπα αυτά επελέγησαν με μοναδικό προσόν την αναγνωρισιμότητα και εν σπουδή, χωρίς να γίνει ουσιαστικός έλεγχος των προσόντων και της προϊστορίας τους,

Όλα αυτά προκάλεσαν ένα πόλεμο «αποκαλύψεων» και συνεχές «γράψε σβήσε» στις λίστες. Ταυτόχρονα ξεσκέπασαν την γύμνια των διακηρύξεών τους ότι σκοπός τους είναι το καλό της χώρας. Και επιβεβαίωσαν την πίστη του λαού μας ότι μπροστά στο κομματικό τους συμφέρον, η Ελλάδα και η Ευρώπη είναι παρωνυχίδες.

Έτσι, ένα μήνα πριν από τις κάλπες, μας οδηγούν σ’ αυτές για να ασκήσουμε το ύψιστο δικαίωμα και καθήκον του πολίτη, με κριτήριο την αναγνωρισιμότητα.

Μακάρι οι επιλογές μας να γίνουν, με έρευνα για τα πρόσωπα και εκτίμηση των προσόντων των υποψηφίων. Διαφορετικά θα έχουμε  πολιτική στρέβλωση, που μεγαλύτερή της δεν θα μπορούσε να γίνει.

Και πολύ φοβάμαι μήπως αυτή οδηγήσει, «ό μη γένοιτο», σε γελοιοποίηση της χώρας.

About mkskoulios

Editor, researcher, writer
This entry was posted in Διαλογισμοί-Γνώμες-Απόψεις, Πρόλογος. Bookmark the permalink.