Οδοιπορικό στη βυζαντινή καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς – VIDEO

Γράφει ο Μιχάλης  Κ. Σκουλιός

Το τελευταίο μου ταξίδι σε τούτο τον πανέμορφο Λακωνικό τόπο, μ’ άφησε εικόνες που δύσκολα μπορώ να αποχωριστώ. Ίσως γιατί ήταν από παλιά, μια πάγια επιθυμία μου η οποία αίσια εκπληρώθηκε αρχές του φετινού φθινόπωρου.

%ce%b3%cf%8d%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%bf-1Ίσως γιατί, περνώντας από το αμφιθεατρικό χτισμένο Γύθειο, ο θαλασσινός αέρας και τα χρώματα  του τοπίου με κέρδισαν από την πρώτη κιόλας ματιά. Όπως βυθίστηκα αχόρταγα στη θερμή αγκαλιά της Σπαρτιάτικης γης, το βλέμμα μου φυλακίστηκε στην απέραντη παραδεισένια ομορφιά του γαλάζιου με τα κεχριμπαρένια νερά, και τον κολπίσκο. Ναί, εκείνο, με το μικρό σιδερένιο ναυαγισμένο πλεούμενο, που θα μπορούσε να γίνει καταφύγιο ρομαντικών…

dsc03031-cΑφήνοντας τον απέραντο κάμπο με τα λιόδεντρα και τις πορτοκαλιές, αυτό το θείο δώρο της φύσης για τον άνθρωπο, που η καλλιέργειά του έχει τεράστια συμβολή στην οικονομία της περιοχής, στο ανατολικό του Νομού της Λακωνίας, στέκει αγέρωχη η πανέμορφη θαλασσινή πολιτεία της Μονεμβασιάς.

s-2-monemvasia-fullΜονεμβασία ή Μονεμβασιά στη γλώσσα των ποιητών. «Μαλβουαζί» για τους Φράγκους. «Μαλμζύ» για τους άγγλους. Και, τέλος Μονεμβάσια για τους ντόπιους, αγαπητός προορισμός των ερωτευμένων…

Κρατώντας στα χέρια μου τη φτηνή μου κάμερα και ένα πλαστικό μπουκάλι με νερό, εγώ και ο συνταξιδιώτης μου ο Φώτης, σε αυτή την υπέροχη διαδρομή, πάμε να κατακτήσουμε τη βυζαντινή καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς. Ένα μικρό νησί που ενώνεται με την ενδοχώρα με μια στενή λωρίδα γης. Μπαίνουμε στο βράχο από τη μοναδική είσοδο. «Μόνη έμβαση», απ’ όπου και το όνομα της πόλης, Μονεμβασιά. Από αυτό το σημείο αρχίζει το ταξίδι μας στο χρόνο. Από τον 6ο αιώνα που κατοικήθηκε μέχρι και σήμερα…

Μπαίνοντας στην πόλη, λίγα μέτρα μετά την είσοδο του βράχου, από αριστερά βρίσκεται το σπίτι του ποιητή της ρωμιοσύνης, Γιάννη Ρίτσου.  Διασχίζοντας τα καλντερίμια,  βλέπεις κάστρα και τείχη, παλιά αρχοντικά, βυζαντινές εκκλησιές, μαρμάρινους αυτοκρατορικούς θρόνους, χαμηλές καμάρες, αψίδες και οικόσημα, που σου δίνουν την εντύπωση μιας φανταστικής, παραμυθένιας πολιτείας.

Ο κεντρικός δρόμος με τα μικρά μαγαζάκια μας οδηγεί στην πλατεία με το κανόνι και την εκκλησιά του Ελκόμενου Χριστού. Απέναντι ακριβώς από το Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο διαθέτει μια εξαιρετική συλλογή αρχιτεκτονικών γλυπτών και κεραμικών αντικειμένων καθημερινής χρήσης.

Το τοπίο από την πλατεία της Κάτω πόλης είναι μοναδικό. Η θέα από αυτό το σημείο κόβει την ανάσα στον επισκέπτη. Με φόντο το Μυρτώο πέλαγο, η μυρωδιά της θάλασσας μας συνοδεύει και μας παρασύρει να κατηφορίσουμε σιγά σιγά στα υπέροχα ταβερνάκια του κάστρου.

Αλλά…

Πριν αφήσουμε την Κάτω πόλη, μαθαίνουμε ότι στο κάστρο υπάρχουν σαράντα εκκλησιές. Μερικές από αυτές είναι: η Παναγία η Χρυσαφίτισσα, η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα, η Παναγία η Κρητικιά, οι εκκλησιές Αγίου Νικολάου, Αγίου Στεφάνου, Αγίου Παύλου, της Αγίας Άννας κ.α.

Η σκέψη μας όμως είναι στην Άνω πόλη, που ονομάζεται «Γούλα», μια ανάβαση σχεδόν 15΄ λεπτών. Στην κορυφή της ξεχωρίζει η εκκλησία της Αγίας Σοφίας, η οποία κτίστηκε τον 12ο αιώνα και αποτελεί σπάνιο δείγμα οκτάγωνης εκκλησίας στη χώρα μας.

Ξεκινάμε την ανάβαση. Από τις πρώτες δρασκελιές μας, εδώ ο χρόνος σταματά. Πέτρα και φως. Υπέροχο φυσικό τοπίο. Μεθυστικά αρώματα και χρώματα. Μέσα από τα χαλάσματα, θαρρώ πως ξεπροβάλουν  σκιές που θυμίζουν από παλιά ανθρώπους να σουλατσάρουν ανέμελα στα μονοπάτια της ιστορίας. Το «πέτρινο καράβι» που οραματίστηκε ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος, ταξιδεύει στο χρόνο… Εκεί που Ενετοί και Τούρκοι κατακτητές περιδιάβαιναν τα λιθόστρωτα ανηφόρια και σοκάκια της Μονεμβασιάς, εκεί οδοιπορήσαμε κι εμείς σιωπηλά…

Δείτε το Video: 

About mkskoulios

Editor, researcher, writer
This entry was posted in Από καλλιτεχνική άποψη..., Ιστορικά - Λαογραφικά Θέματα, Μια φωτογραφία ένα θέμα, Πρόλογος, Ταξιδεύοντας, VIDEO. Bookmark the permalink.