Δυσάρεστα νέα στο Κασονήσι. Έφυγε ο Χαδιώτης Φιλιππής – Video Χαδιώτης Φιλιππής Κάσος 16.9.2017

Παράξενο με πόση ταχύτητα διαδίδονται τα δυσάρεστα νέα. Ο λόγος για τον αγαπημένο μας Χαδιώτη Φιλιππή.

Μεγάλη, αβάσταχτη η λύπη μου για τούτο τον άνθρωπο, ο οποίος τύχαινε να γίνει ξάδελφος, λόγω της συζύγου του, της Φούλας Αντ. Σκαζή.

Τον Χαδιώτη τον γνώρισα όταν πρωτοήρθα στην Κάσο, το 1958. Ήταν ακόμη λεύτερος, είχε ξεμπαρκάρει και έκανε παρέα με τα ξαδέλφια μου στη γειτονιά, τον Γιώργη και Ηλία Σκαζή.

Από την πρώτη στιγμή αγαπηθήκαμε… Μαθητής του γυμνασίου τότε, τις ελεύθερες ώρες μου, τις αφιέρωνα στην κατασκευή λυρών. Και βέβαια, εδώ θα μπορούσα να σας διηγηθώ άπειρες ιστορίες. Καθότι, κάθε εβδομάδα, κατασκεύαζα ένα καινούργιο όργανο στον «κέλλο» μας, προς μεγάλη αγανάκτηση των δικών μου, οι οποίοι ανησυχούσαν, διότι νόμιζαν, ότι παραμελούσα τα μαθήματα μου.

Είχα φτιάξει τότε πολλές λύρες, που δεν ήξερα τί να τις κάνω;… Τις κρεμούσα λοιπόν στα δοκάρια του υπόγειου του μπάρμπα μου… Κάθε φορά που ανέβαινε από την «κλαβανή» στο πάνω σπίτι, κουτουλούσε σε μια από αυτές… Με αποτέλεσμα, νευριασμένα να βλαστημάει και να με επιπλήττει ειρωνικά, υπενθυμίζοντάς μου ότι, «αν όλες αυτές οι λύρες ήσαν χρυσές, θα ήμουν ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου!…».

Όλες αυτές οι λύρες, δοκιμάζονταν από  τον  Χαδιώτη.  Δίνοντάς μου κάθε φορά την παρόρμηση να συνεχίσω για να βελτιώσω τον ήχο του επόμενου οργάνου!… Το δοκιμαστήριο ήταν το μπαλκονάκι της αδελφής του, της συγχωρεμένης της «Πέλλας», κοντά στο «Χαλκιαδιό». Εκεί στήναμε κάθε απόβραδο δυο καρέκλες και κουρδίζαμε… Ο Χαδιώτης κρατούσε τη λύρα και εγώ μια κιθάρα, που την κουρδίζαμε όπως λαούτο, καταπώς ήθελε να τον συνοδεύω…

Η κριτική γινότανε από τους περαστικούς, οι οποίοι άκουγαν τη λύρα από μακριά… Και βέβαια, πλησιάζοντας, αφού μας καλησπέριζαν, μας έκαναν και το ανάλογο σχόλιο …

Κάποια στιγμή, τέλειωσαν τα μαθητικά μου χρόνια. Πήρα ένα καράβι και άρχισα να βγάζω το ψωμί μου, ακολουθώντας το επάγγελμα του ναυτικού. Ο Χαδιώτης πήρε κι αυτός τα καράβια, ύστερα από λίγο καιρό μετανάστευσε στην Αμερική για μια καλύτερη τύχη, όπως συνήθιζαν πολλοί συμπατριώτες μας εκείνη την εποχή.

Στη Νέα Υόρκη, ανέλαβε την κασιώτικη λέσχη και το εστιατόριό της. Τις ελεύθερες ώρες του, μαζί με άλλους κασιώτες, προσπαθούσε να κρατήσει ζωντανή τη μουσική μας παράδοση. Χάρη στον Χαδιώτη αναστήθηκαν και ηχογραφήθηκαν σε κασέτες παλιοί ξεχασμένοι σκοποί του νησιού μας. Η προσφορά του αυτή, δυστυχώς δεν αναγνωρίστηκε όπως έπρεπε…

Μετά από χρόνια ο Χαδιώτης, συνταξιούχος πια επέστρεψε στη γενέτειρα του την Κάσο.

Ο Χαδιώτης μια ζωή έμαθε να προσφέρει στο συνάνθρωπό του, είτε ως μάγειρας στη Λέσχη της Νέας Υόρκης και αργότερα στο καφενείο της «Μαρούκλας», είτε ως ένας απλός θαμώνας στο χωριό του, την Αγία Μαρίνα. Αγαθός, ευγενής, φιλότιμος, καλοσυγγενής, πάντα πρόσχαρος να διηγηθεί παλιές ιστορίες από τα παιδικά του χρόνια, τα χρόνια της ιταλογερμανικής κατοχής των Δωδεκανήσων που έζησε στο νησί ή τα καράβια που συνοδοιπόρεψε με άλλους συμπατριώτες του.

Πολλές από αυτές τις διηγήσεις του, τις κατέγραψα σε ένα από τα βιβλία μου την «Κασίων Μούσα – Η Μουσική Τέχνη και Ποίηση στην Παραδοσιακή Κάσο» (Αθήνα 1998).

Τελευταία επαφή είχαμε φέτος το καλοκαίρι στην Κάσο. Εμφανώς κουρασμένος, περίμενε να εισαχθεί μετά του Σταυρού, σε νοσοκομείο της Αθήνας προκειμένου να εγχειριστεί.

Κάθε απόγευμα, συναντιόμασταν στο καφενείο του ανεψιού του, καθώς συνήθιζα να κάνω τον περίπατό μου μέχρι τον Αϊ Γιώργη τον Κουντουαλιώτη. Με περίμενε, λέγοντας στους συντρόφους του « Αϊ ο Σκουλιός νέφανε στην ώρα του!…». Τώρα τελευταία έφερνε μαζί του κάποιες παλιές φωτογραφίες. Τις ξεδίπλωνε και μου τις επιδείκνυε. Λες, και ήθελε με αυτόν τον τρόπο να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον, αναγνωρίζοντας τα εικονιζόμενα πρόσωπα, να του ανοίξω κουβέντα για να αρχίσει κάποια διήγηση από τα περασμένα…

Ωστόσο, ήταν αισιόδοξος, πιστεύοντας ότι θα το ξεπεράσει…

Ο Χαδιώτης, ενώ φαίνεται ότι ανάρρωνε, δεν άντεξε στην εντατική… Τα πνευμόνια του ως παλιός καπνιστής και τα νεφρά του, τον πρόδωσαν… Ύστερα από όλα αυτά, τί άλλο να πω;… Μεγάλη η απώλεια του για το νησί μας, την οικογένειά του και εμένα προσωπικά, που τον αγάπησα σαν αδελφό μου, που δεν είχα.

Αυτά τα λίγα λόγια αδελφέ Χαδιώτη σύνταξα. Και ήθελα να είναι απλά, έτσι όπως οι διηγήσεις σου με χιούμορ, αυτές τότε που μας έκανες στου «Μαζαρόλλια» το σπίτι… Καλό σου ταξίδι.

Η σορός του θα μεταφερθεί στην Κάσο με το πλοίο της γραμμής. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου.

Μιχάλης  Κ. Σκουλιός

Χαδιώτης Φιλιππής !!!Κάσος 16 9 2017 !!

Advertisements

About mkskoulios

Editor, researcher, writer
This entry was posted in Αγγελίες-Ανακοινώσεις-Δελτία Τύπου- Προσκλήσεις, Κοινωνικά, ΜΟΡΦΕΣ, Πρόλογος, Σύντομες Ειδήσεις, VIDEO. Bookmark the permalink.