Εξ αιτίας ενός αφιερώματος στον Νίκο Γκάτσο

Στίχοι / Μουσική: Γιώργος Ανδρέου – Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου

«Γράμμα στον κύριο Γκάτσο.»

Το σπασμένο βιολί του κόσμου ακόμα ουρλιάζει

Στα νωπά σπαρμένα χωράφια η μέρα χαράζει

Φαντάροι χορεύουν τις νύχτες σε άδειες ταβέρνες

Δελφίνια στο πέλαγο μόνα, νεράκι στις στέρνες

Νησιά ταξιδεύουν στον ήλιο, κανείς δε μιλάει

Την Άνοιξη όλοι προσμένουν

Κι αυτή προσπερνάει

Όλα κύριε Νίκο είναι εδώ

Όπως τα άφησες εσύ κι όπως τα ξέρεις

Από της λύπης τον καιρό

Κι όταν γυρίσεις και σε δω

Μέσα στη στάμνα τη χρυσή νερό να φέρεις

Της λησμονιάς πικρό νερό

Το πιστό σκυλί της Ιθάκης στα πόδια σου κλαίει

Και η καλή, παλιά Περσεφόνη τραγούδια σου λέει

Η φωτιά πληγή που σε καίει, δε λέει να γιάνει

Το πικρό το όνειρο φταίει του αδελφού Μακρυγιάννη

Πόσο ακόμα ραγιάδες η Κρήτη κι η Μάνη

Σκοτεινές μαυροφόρες, μανάδες στου Οδυσσέα το χάνι

Υ.Γ.: Πέντε μέρες σήμερα στο νησί. Κι ας έχουν περάσει από τότε τόσα χρόνια. Έτσι είναι όπως τα άφησα,  όπως τα ήξερα, όπως  τα λέει το τραγούδι και τα έγραψε σήμερα  η φίλη μου η Α.Μ. στο αφιέρωμα για τον πατέρα της.

Μόνο που εγώ αναζητώ μάταια στο πέρασμά μου από τα βουβά σοκάκια του χωριού κάποιους δικούς μου… Πρέπει να συνηθίσω την παντοτινή απουσία τους… Θα μπορέσω;…

Μ. Κ. Σ.

About mkskoulios

Editor, researcher, writer
This entry was posted in Από καλλιτεχνική άποψη..., Αγγελίες-Ανακοινώσεις-Δελτία Τύπου- Προσκλήσεις, Αναμνήσεις, Μουσική, Πρόλογος, Ταξιδεύοντας, VIDEO. Bookmark the permalink.