Δυσάρεστα νέα στην κασιώτικη παροικία της Αθήνας και την Κάσο: Έφυγε ο Μανώλης Γ. Διαμαντόπουλος

Πάλι δυσάρεστα θα γράψω. Άνθρωποι που έτυχε να γνωρίσω στο διάβα της ζωής μου, στο νησί,  σε Αίγυπτο,  Αθήνα, τα καράβια, μαθαίνω ένας ένας μας αποχαιρετούν και φεύγουν, χάνονται πλέον από τα μάτια μας για πάντα…

Αλήθεια ποιούς να πρωτοθυμηθώ απ’ όσους γνώρισα;… Διάολε, καβάτζαρα τα εβδομήντα και!… Κι αν αρχίσω να τους αναφέρω, φοβούμαι μήπως προς στιγμή η μνήμη μου με εγκαταλείψει και ξεχάσω κανέναν… Τελικά, συμπεραίνω, ο κόσμος αυτός της Κάσου που γνώρισα, και που πολλοί τον ομολογούν μικρό, είναι μέγας!… Μέγας, γιατί ποτέ δε στερεύει όπως η θάλασσα. Μέγας, γιατί απλώνεται σε όλης της γης τα μήκη και τα πλάτη…

Χθες, όταν χτύπησε το τηλέφωνο ήταν για τον καλό μου φίλο, Μανώλη Διαμαντόπουλο.

Ο Μανώλης ήταν γιός του Γιώργη Διαμαντόπουλου και της Άννας Κανάκη. Γεννήθηκε στο Πορτ Σάιντ το 1933, την εποχή που η παρίσθμια αυτή πόλη της Αιγύπτου έσφυζε από ελληνισμό και συμπατριώτες από την Κάσο.  Φοίτησε στο δημοτικό και γυμνάσιο της Εν Πορτ Σάιντ Ελληνικής Κοινότητας. Εκεί γνώρισε τον πρώτο έρωτα της ζωής του, τη Μαίρη Μαυρή και την παντρεύτηκε το 1954.

Μετά τα γεγονότα των Αγγλογάλλων, όταν σιγά σιγά πολλοί συμπατριώτες εγκαταλείπουν τη χώρα των Φαραώ, η οικογένειά του εγκαθίσταται στην Αθήνα (1957). Ο Μανώλης εργάζεται στη ναυτιλιακή εταιρεία του Βερνίκου, «ρυμουλκά», και εξελίσσεται σε διευθυντικό στέλεχος, λίγο πριν συνταξιοδοτηθεί θα απασχοληθεί στη ναυτιλιακή εταιρεία του Δημητρόπουλου, ενώ η Μαίρη προσλαμβάνεται στην Ολυμπιακή…

Στο διάστημα αυτό αποκτούν τρις κόρες την Μαργαρίτα, την Άννα και τη Νικολέττα, οι οποίες θα τους χαρίσουν τέσσερα εγγόνια.

Τον Μανώλη και την Μαίρη, τους πρωτογνώρισα στο Σύλλογο Κασιωτών της Αθήνας, που έδρευε στην Κυψέλη. Ο μικρός αυτός σύλλογος πολλά πρόσφερε στην παροικία της Αθήνας και στο νησί. Κυρίως όμως βοήθησε στην κινητοποίηση των νέων της εποχής εκείνης, να γνωριστούν μεταξύ τους, να δραστηριοποιηθούν και να ασχοληθούν με τα προβλήματα του νησιού μας για ένα καλύτερο αύριο.

Εκείνο όμως που δεν ξέρουν πολλοί εντός Ελλάδος είναι ότι ο Μανώλης γύρω στο 1995,  ήταν υπεύθυνος ύλης και τακτικός συνεργάτης της δίγλωσσης ομογενειακής εφημερίδας του «ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ» – «GREEK PRESS» της Νοτίου Αφρικής που έδρευε στο Γιοχάνεσμπουργκ και εκτυπωνόταν στα ελληνικά και αγγλικά. Ο Μανώλης ευαίσθητος σε ζητήματα, παροικιών, ελληνικής γλώσσας και ιστορίας με παροτρύνει, όπως και τον αείμνηστο Αντώνη Σοφό,  να συνεργαστούμε μαζί του και να γράψουμε μια σειρά άρθρων που αφορούν  την Κάσο και τους Δωδεκανησίους της αφρικανικής Ηπείρου. Έτσι γράφονται «Η Παναγία του Εμπορειού στην Κάσο» του Αντ. Σοφού αρ. φύλ. 3399/1997. Και δικά μου, «Ο Γέροντας που αγνάντευε τη Θάλασσα», στη μνήμη του τελευταίου Κασιώτη της Μπέιρας Γιάννη Εμμ. Μαυρή, αρ. φυλ.3360/1995. «Η Αλήθεια για τα Δωδεκάνησα», αρ. φύλ.3370/1996 κ.ά.…

Ο Μανώλης αγαπούσε την Κάσο και κάθε χρόνο την απολάμβανε οικογενειακώς τα καλοκαίρια. Φέτος τον απασχολούσαν προβλήματα υγείας, τα οποία δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ύστερα από τον τραυματισμό του στο ισχίο.

Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου στις 11:00 από το νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης.

Στην οικογένειά του, η διαδικτυακή εφημερίδα απευθύνει «Θερμά Συλλυπητήρια».

Αγαπητέ φίλε Μανώλη, πολύ θα μας λείψεις γιατί σε αγαπήσαμε. Οι ωραίες βραδιές που ζήσαμε στην Κάσο, θα μας κρατούν ζωντανή τη μνήμη σου.  Καλό σου ταξίδι.

Ο φίλος σου

Μιχάλης Κ. Σκουλιός

 

About mkskoulios

Editor, researcher, writer
This entry was posted in Αγγελίες-Ανακοινώσεις-Δελτία Τύπου- Προσκλήσεις, ΜΟΡΦΕΣ, Πρόλογος, Σύντομες Ειδήσεις. Bookmark the permalink.