Δυσάρεστα νέα στην Κάσο. Έφυγε ο Δημήτριος Μιχ. Διακάκης – Μπαταρίας

Είναι στιγμές που ότι κι αν γράψεις, δεν θα είναι αρκετό να αναπληρώσει τη θλίψη που αφήνει πίσω σου το κενό από την απώλεια κάποιου προσφιλούς προσώπου.

Πόσο μάλλον όταν το πρόσωπο αυτό εκτός από συγγενής, είναι ο καλύτερος σου φίλος.

Ο Δημήτρης Διακάκης, γνωστός σε όλους μας ως «Μπαταρίας», άφησε την τελευταία του πνοή το Σάββατο βράδυ, της 8ης  Φλεβάρη, όπου διακομίσθηκε επειγόντως από την Κάσο με ελικόπτερο σε νοσοκομείο της Ρόδου για να νοσηλευτεί.

Ήταν το μικρότερο παιδί από τα τέσσερα του Μιχάλη Διακάκη-«Μηνάσση» και της Μαγκαφούλας Μιχ. Διάκου, από τον Α΄ γάμο του. Γεννήθηκε στην Κάσο το 1935.

Ο πατέρας του Μιχάλης Διακάκης, γιός του Μηνά- «Μηνάσση», προερχόταν από πλούσια αστική οικογένεια της Κάσου. Εκτός από μεγάλη κτηματική περιουσία αυτός και τα τέσσερα άλλα αδέλφια του δημιούργησαν έναν αξιόλογο αριθμό ιστιοφόρων. Ξακουστή έμεινε στη ναυτική ιστορία της Κάσου η «γαβάρα», ιδιοκτησία των πέντε γιών του Μηνά Διακάκη, με το όνομα «Πέντε Αδελφοί». «Μπάρκο», ναυπηγημένο στο νησί μας το 1892 από τον Ανδρέα Μ. Μαστρανδρέα, το οποίο αναφέρω κάπου στο βιβλίο μου, «Τα ξύλινα Καράβια της Κάσου».

Ο Δημήτριος Διακάκης εκτός από το όνομα του ηρωικού προπάτορά του, κληρονόμησε και το παρατσούκλι του, «Μπαταρίας». Καταπώς εκείνη την ταραγμένη προεπαναστική περίοδο του νησιού, μέσα από το καράβι του, πυροβολούσε με μπαταριές (αλλεπάλληλους πυροβολισμούς με τουφέκια) τα εχθρικά πλοία που προσπαθούσαν να το προσεγγίσουν…

Τον Μπαταρία τον γνώρισα το 1957 όταν με την οικογένειά μου εγκαταλείψαμε για πάντα την Αίγυπτο. Ήταν ο χαϊδεμένος ανεψιός της γιαγιάς μου, της Μαριγώς του Κ. Διάκου, και πρωτεξάδελφος της μάνας μου. Για όλους μας ήταν το στερνοπαίδι της «κάλλας» μας, η οποία λίγο καιρό μετά τη γέννησή του πέθανε, αφήνοντας μονάχα τους, τα τρία άλλα μεγαλύτερα παιδιά της, το Νίκο -«Κοκό», τον Βασίλη και τη Μαριγούλα.

Ο Μιχάλης του «Μηνάσση», αμέσως μετά ξαναπαντρεύτηκε, δημιούργησε άλλη οικογένεια. Ωστόσο, τη φροντίδα των μικρότερων παιδιών, κυρίως της Μαριγούλας και του Μπαταρία, γιατί ο «Κοκός» ήταν πια μεγάλο παλικαράκι κι άρχισε να ταξιδεύει με τα καράβια, την ανέλαβε η Μαρούκλα Μαριάκη – «Γιωργαλλή», σύζυγος του Βασίλη.

Όταν η μάνα μου μ’ έχανε από το χωριό,  δεν ήταν δύσκολο, να καταλάβει ότι είχα πάρει το στρατί για τη «Φανερωμένη».  Κατηφόριζα στο στάβλο του Βασίλη και της Μαρούκλας, λίγες δρασκελιές παρακάτω από το εκκλησάκι της Βαγγελίστρας στη «Λαγκά». Ο στάβλος, με την άλωνα, το αμπέλι, το μουλάρι, το γαϊδούρι, τα κουνέλια και τα άλλα οικόσιτα,  ήταν ο μικρός παράδεισός μου…

Μέσα σ΄ όλα, τον Μπαταρία τον αγάπησα περίσσια. Το λίγο καιρό που βλεπόμασταν στην Κάσο, τότε και μετά. Με ταξίδευε με τις μικρές του απλές, διδακτικές, φιλοσοφημένες ιστορίες του, που στόχο είχαν να μου δίνουν ερεθίσματα και να με βοηθούν να σκέφτομαι, γιατί όχι και να ονειρεύομαι…

Για ένα μικρό έφηβο, όπως ήμουν τότε εκείνα τα χρόνια, αυτή η συναισθηματική ασφάλεια, η ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης, που είχαμε αναπτύξει ανάμεσά μας, ίσως επίδρασε στη διαμόρφωση και εξέλιξη του χαρακτήρα μου.

Δε σας κρύβω ότι ο Μπαταρίας με έμαθε ν΄ αγαπώ… Ν΄αγαπώ  τα δέντρα, τα φυτά, τα πλάσματα του Θεού και τη θάλασσα…

Ο Μπαταρίας μετά το γάμο του με τη Μαριγούλα Αντ. Σακελλάρη, άφησε τα καράβια και μετανάστευσε στο San Francisco, όπου ήταν εγκατεστημένη η αδελφή του Μαριγούλα Πρωτόπαπα και ο αδελφός του «Κοκός».

Ο Μπαταρίας δούλεψε αρκετά χρόνια στην Αμερική, όμως μετά τη γέννηση των δύο αγοριών του, του Μιχάλη και του Αντώνη, επέστρεψε στην Ελλάδα, προκειμένου τα παιδιά του να αποκτήσουν ελληνική παιδεία.

Στην Κάσο ο Μπαταρίας μαζί με τον Βασίλη ανέλαβαν την οικογενειακή περιουσία, όχι μόνο την αυγάτισαν, αλλά και τη νοικοκύρεψαν.

Κάθε καλοκαίρι όταν πήγαινα στο νησί, έπρεπε να τον επισκεφθώ. Ξεδιπλώναμε ιστορίες από τα παλιά, ατέλειωτες συζητήσεις, πώς να φτιάξουμε του «Κώστα το πηγάδι» στο «Κατάρτι» και το διπλανό κτήμα, το δικό του, κ.π.α… Όνειρα, όνειρα… Χωρίς να υπολογίζουμε ότι τα χρόνια φεύγουνε, οι σωματικές δυνάμεις μας εξαντλούνται και δεν μένουμε πάντα ίδιοι!…

Θυμάμαι ένα απομεσήμερο του καλοκαιριού τον επισκέφθηκα στο στάβλο του Βασίλη. Εκείνη την ώρα πότιζε τα μποστανικά του. Ανάμεσα στα διάφορα θαμνοειδή, παρατήρησα και μια ορθόκορμη δαφνούλα. Πρέπει να ήταν ψιλή τρία έως τέσσερα μέτρα. Όλα τα άλλα δένδρα πλάι στον τοίχο, μυγδαλιές, συκιές είχαν καμπουριάσει από τη μανία του βοριά.. Παραξενεύτηκα, δεν κρατήθηκα και τον ρώτησα πώς τα κατάφερε να αναπτυχθεί έτσι αυτό το δενδράκι, αφού το χώμα του είναι φτωχό και αργιλώδες;

-«Άκου Μιχάλη…Κάθε πρωί, της ρίχνω μια σίκλα νερό από τη λασσία… Μετά κάθομαι στο πεζούλι και της τραγουδώ!…»

-Ρε αξάερφε τί της τραγουδάς;…

-«Τις λέω λόγια τρυφερά, όμορφα, σαν να είναι αγαπητικιά μου!…»

Αυτός ήταν ο Μπαταρίας. Ένα πρότυπο στρατευμένου ανθρώπου, που αγωνιζόταν πάντα με ξεχωριστό πνεύμα για ένα καλύτερο αύριο. Πολλές φορές αναρωτήθηκα: θα μπορούσε να ήταν ένας σύγχρονος Άγιος Φραγκίσκος. Ίδιος με τον ήρωα του  Ν. Καζαντζάκη, στον «Φτωχούλη του Θεού».

Απ’ ότι πληροφορήθηκα η κηδεία του Μπαταρία, θα πραγματοποιηθεί αύριο Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου στις 3 μμ. από την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στην Αγία Μαρία.

Η διαδικτυακή εφημερίδα Νέα «Φωνή της Κάσου», εκφράζει Θερμά Συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Αγαπητέ μου Μπαταρία. Η λύπη μου είναι μεγάλη. Το ήξερες, η αγάπη μου ήταν δεδομένη. Σκέφτομαι τώρα που ένας ένας  από κείνη την παλιά γενιά φεύγει και χάνεται… Χωρίς να το θέλω αισθάνομαι μίσος γι’ αυτόν τον μικρό τόπο που αγάπησα. Που αγάπησα πολύ για τους θαυμάσιους ανθρώπους του. Ξάφνου όμως σκέφτομαι τα λόγια που μου είχες πει μια φορά και παρηγοριέμαι:  «Η αγάπη και το μίσος, είναι όπως το δίκοπο μαχαίρι… Όποια μεριά του κι αν σε ακουμπήσει, θα λαβωθείς και θα πονέσεις πικρά!…».

Αγαπημένε μου ξάδελφε, Καλό σου ταξίδι!

Μιχάλης Κ. Σκουλιός   

About mkskoulios

Editor, researcher, writer
This entry was posted in Αγγελίες-Ανακοινώσεις-Δελτία Τύπου- Προσκλήσεις, Κοινωνικά, ΜΟΡΦΕΣ, Πρόλογος, Σύντομες Ειδήσεις. Bookmark the permalink.